'Kimse kıpırdamasın!': Venezuela'da kurtarma ekiplerinin hayatta kalanları dinlerken yaşadığı ıstırap dolu sessizlik

Büyük ve dengesiz bir beton, demir ve toz dağının üzerinde düzinelerce insan enkazı kaldırarak hayatta kalanları veya cesetleri bulmayı umuyor. Aniden her şey duruyor. Bağrışmalar, koşuşturmalar ve birbirine sarılmalar oluyor. Bir kurtarmacı enkazın altından bir ses duyduğunu düşünüyor. 'Aman Tanrım, teşekkür ederim,' diye ağlıyor bir kadın. 'Gerçekten mi?' diye soruyor bir diğeri inanamayarak. Umut verici haber, La Guaira'da bir plajın yakınındaki Mariola ve Maribel Konutları çevresinde hızla yayılıyor; çarşamba günkü depremlerden önce burası güneşin tadını çıkaran insanlarla doluydu.

Kompleksteki iki kuleden sadece biri hâlâ ayakta, ancak o da eğik ve her an çökebilecek gibi görünüyor. Diğeri ise sanki yer tarafından yutulmuş. Birkaç kurtarmacı yola koşuyor ve motorların kapatılması, vinçlerin durdurulması ve matkapların susturulması için işaret veriyor. Gürültü yavaşça azalıyor ve kurtarmacılar enkaza tırmanıp diz çöküyor ve başlarını eğiyor. 'Lütfen, dinlememize izin verin. Gürültü yapmayın! Burada biri var gibi,' diye sesleniyor biri yukarıdan. 'Şşş... sessizlik, lütfen' mesajı bir zincir halinde tekrarlanıyor. İnsanlar nefeslerini tutuyor; yardım edebilecekleri birkaç yoldan biri bu.

Bir kurtulanın kurtarılabileceğine dair umut var. Cumartesi günü 33 kişi canlı bulunmuştu, ancak iyimserlik her geçen saatle birlikte azalıyor. 'Bir şey söyle ki seni duyabilelim, lütfen,' diye bağırıyor biri umutsuzca, tonlarca betonun altında gizlenmiş bilinmeyen bir alıcıya. 'Biz bir kurtarma ekibiyiz!' Bunlar, neredeyse kutsal hale gelen sessizliği bozan tek sözler. 10 dakika boyunca zaman durmuş gibi. Enkazdan hiç ses gelmiyor ve profesyoneller yanlış alarm veriyor. Yüzler dramatik bir şekilde değişiyor. Komşular yakındaki profesyonel ekiplere haber vermiş. Dakikalar içinde geliyorlar, ancak tam o sırada...