Caracas'ta, bu Venezuela'nın modern tarihindeki en zor an gibi hissediliyor

Her sabah Venezuela halkı, çifte depremin ardından uyandığında, biraz daha karanlık, biraz daha kasvetli bir tabloyla karşılaşıyor. Bu, kayıp sevdiklerinin mucizevi kurtuluşu için yapılan duaların yanıtsız kaldığı, hayatta kalanların huzursuz uykularının çöken binaların ve saf panik anlarının kabuslarıyla bölündüğü bir gece daha anlamına geliyor.

Eski polis memuru Jan Carlos Roa Garcia ve ailesi için bu, açıkta geçirilen bir gece daha demekti. Caracas'taki binaları yıkılmamıştı ama dönmek için çok tehlikeliydi. Yanaklarından süzülen gözyaşlarıyla ailesinin hayatını nasıl yeniden kuracağını bilmediğini söylüyor: "30 yaşında olsaydım, belki. Ama 50 yaşındayım ve nereden başlayacağımı bilmiyorum. Şu ana kadar yetkililerden hiçbiri bizimle iletişime geçmedi." Sadık bir kamu görevlisi olarak Jan Carlos, yorgun ve öfkeli olmasına rağmen hükümetin tepkisini fazla eleştirmemeye özen gösteriyordu.

Müzisyen Zaira Castro'nun böyle bir çekincesi yoktu. İki çökmüş binanın sadece bir blok ötesindeki bir meydanda şunları söylüyor: "Hepimiz oldukça hayal kırıklığına uğradık çünkü hükümet olması gerekeni – ciddi bir yardım gösterisi – sergilemiyor. Aslında birbirimize yardım eden biz Venezuelalılarız. Birbirine yardım etmeyi öğrenmiş bir toplumda yaşıyoruz. Hükümete bağımlı değiliz – o artık bizim için yok."

Chacao adlı aynı semtte, Geçici Başkan Delcy Rodriguez belediye başkanıyla bir tur attı ve sakinlerin öfkesine maruz kaldı. Bir sakin, "Bir trajedinin ortasında kampanya yapıyorsunuz! Hükümet halk için hiçbir şey yapmıyor!" diye bağırdı. Kişisel olarak, bu sokakları iyi tanıyorum. Etkilenen mahallede yaşadım.